Ile czasu zajmuje nauka hiszpańskiego? Co mówią badania

Około 600 godzin zajęć dla dyplomatów uczących się w pełnym wymiarze, a dla większości z nas dłużej. Co znaczą liczby FSI, dlaczego szacunki się różnią i co przyspiesza naukę.

Dwie figurki podróżników z plasteliny z torbami stoją nad turkusową zatoką i wioską z kolorowymi domami na zboczu.

W skrócie: Dla osoby mówiącej po angielsku hiszpański to jeden z szybszych do nauczenia języków. Amerykański Foreign Service Institute zakłada, że jego słuchacze osiągną poziom zawodowy w 23 do 24 tygodni, czyli w 575 do 600 godzin zajęć, ale ci słuchacze uczą się w pełnym wymiarze, codziennie dokładają godziny pracy własnej i zakłada się, że mają talent do języków. Licząc tę pracę własną, nastaw się na mniej więcej 950 godzin skupionej nauki, żeby dojść do wysokiego poziomu. Przy 30 minutach dziennie to około pięciu lat, przy dwóch godzinach dziennie nieco ponad rok. Przydatny poziom na co dzień przychodzi dużo wcześniej.

Krótka odpowiedź i haczyk

Jeśli wpiszesz to pytanie w wyszukiwarkę, raz po raz trafisz na jedną liczbę: około 600 godzin. Pochodzi ona z Foreign Service Institute (FSI), szkoły kształcącej amerykańskich dyplomatów. Dwoje jej pracowników, Frederick Jackson i Marsha Kaplan, opisało doświadczenia szkoły w artykule z 2001 roku. W ich tabeli hiszpański jest w Kategorii I, w grupie języków „blisko spokrewnionych z angielskim”, razem z francuskim, włoskim, portugalskim, niderlandzkim i szwedzkim. W przypadku tych języków FSI oczekuje, że słuchacze osiągną cel w 23 do 24 tygodni, czyli w 575 do 600 godzin zajęć. Trudniejsze języki zajmują 44 tygodnie (Kategoria II) albo 88 tygodni (Kategoria III, na przykład arabski, chiński, japoński i koreański).

To dobra wiadomość. Haczyk tkwi w drobnym druku i ma większe znaczenie niż sam nagłówek:

  • Cel jest wysoki. FSI dąży do „ogólnej biegłości zawodowej” w mówieniu i czytaniu: mówienia na tyle poprawnie, by radzić sobie w sytuacjach reprezentacyjnych i dyskusjach zawodowych, oraz czytania większości codziennej gazety. To dużo więcej niż zamówienie czegoś w restauracji.
  • To tylko godziny zajęć. FSI podaje, że szybka nauka wymaga co najmniej czterech godzin zajęć dziennie, pięć dni w tygodniu, plus co najmniej trzech godzin samodzielnej nauki dziennie.
  • Słuchacze są nietypowi. Tabela zakłada rodzimego użytkownika angielskiego z „bardzo dobrymi lub lepszymi predyspozycjami” do nauki języków w klasie. Artykuł dodaje, że mniej uzdolnieni uczniowie zwykle potrzebują więcej czasu. Słuchacze FSI to dorośli (ich średni wiek wynosił 41 lat), a przeciętny słuchacz znał już 2,3 innego języka.
  • Grupy są malutkie. W przypadku początkujących w językach takich jak hiszpański FSI ogranicza grupy do sześciu osób.

Zatem 600 godzin to nie jest czas, jakiego wymaga hiszpański. To czas, jakiego wymaga hiszpański u uzdolnionych, doświadczonych uczniów w malutkich grupach, uczących się w pełnym wymiarze, zanim doliczysz ich pracę domową.

Co dane FSI naprawdę mówią o hiszpańskim

Drugie spojrzenie na liczby samego FSI dodaje przydatny szczegół. Ekonomiści Barry Chiswick i Paul Miller (2005) wykorzystali wyniki FSI anglojęzycznych Amerykanów o przeciętnych zdolnościach, zmierzone po 24 tygodniach szkolenia, aby zbudować skalę trudności poszczególnych języków. Na tej skali 1,00 oznacza najtrudniejszy język (japoński), a 3,00 najłatwiejsze (afrikaans, norweski i szwedzki).

Hiszpański uzyskał 2,25. Francuski uzyskał 2,50. Innymi słowy, po tych samych 24 tygodniach przeciętni uczący się hiszpańskiego mówili gorzej niż uczący się najłatwiejszych języków germańskich i nieco gorzej niż uczący się francuskiego. Hiszpański jest łatwy w porównaniu z większością języków, ale w danych FSI nie był najłatwiejszy.

Na ile jesteśmy pewni? Dane FSI to prawdziwe zapisy z dziesięcioleci nauczania, co jest rzadkie i cenne. Opisują jednak jedną grupę uczniów w jednym rodzaju programu. Traktuj je jak linijkę do porównywania języków, a nie jak obietnicę dotyczącą Twojego własnego harmonogramu.

Co znaczy „nauczyć się hiszpańskiego”: poziomy, nie meta

„Ile czasu” ma sens dopiero wtedy, gdy powiesz „żeby robić co”. Na początku poradzisz sobie z czymś w rodzaju Where is the station? (Gdzie jest dworzec?). Na poziomie docelowym FSI potrafisz bronić swojego zdania na zebraniu. Dzielą to lata.

W Europie poziomy opisuje się zwykle według CEFR (Europejski system opisu kształcenia językowego): A1 i A2 dla poziomu podstawowego, B1 i B2 dla poziomu samodzielności, C1 i C2 dla poziomu biegłości. Każdy poziom ma opisy tego, co ktoś „potrafi”. Na poziomie B2 na przykład użytkownik „potrafi formułować przejrzyste, szczegółowe wypowiedzi na wiele tematów” związanych z dziedziną swoich zainteresowań.

Zobaczysz też liczby godzin przypisane do każdego poziomu CEFR i rzadko są one ze sobą zgodne. Jest ku temu powód. Jak zauważył językoznawca Jan Hulstijn (2007), poziomy CEFR zbudowano na podstawie ocen nauczycieli języków i innych ekspertów co do tego, które opisy pasują do którego poziomu, a nie na podstawie danych o tym, jak rozwijają się prawdziwi uczący się. Ten system świetnie opisuje, co ktoś potrafi. Nigdy nie był stoperem.

W Stanach Zjednoczonych powszechną miarą jest skala ACTFL (od American Council on the Teaching of Foreign Languages), która dzieli każdy główny poziom na mniejsze podpoziomy. Cel FSI, jak zauważają Jackson i Kaplan, odpowiada mniej więcej poziomowi „Superior” na tej skali.

Jak to wygląda przy normalnym planie dnia

Tu liczby robią się otrzeźwiające, a potem przydatne.

Tempo na zajęciach

Daniel Isbell, Paula Winke i Susan Gass (2019) śledzili 814 studentów uczących się chińskiego, francuskiego, hiszpańskiego i rosyjskiego na dużej publicznej uczelni w USA (374 z nich uczyło się hiszpańskiego), sprawdzając ich umiejętność mówienia oficjalnym testem ACTFL od dwóch do czterech razy w ciągu dwóch lat. Średnio uczący się zyskiwali mniej więcej jedną trzecią podpoziomu na semestr. Mówiąc wprost: na zwykłym kursie uniwersyteckim przejście o jeden mały stopień w górę skali zajmowało około trzech semestrów. Autorzy stwierdzili też, że sam język nie miał odrębnego wpływu na poziom wyjściowy ani na tempo postępów, natomiast wcześniejsze doświadczenie i motywacja uczących się wyjaśniały około 43 procent różnic w punkcie wyjścia i 23 procent różnic w tempie rozwoju.

Policzmy to dla nauki samodzielnej

Liczby FSI można przełożyć na przybliżony osobisty szacunek, o ile pamiętasz, kogo opisują. W ciągu 24 tygodni trzy godziny samodzielnej nauki dziennie, pięć dni w tygodniu, dodają około 360 godzin do 575 do 600 godzin zajęć. Daje to mniej więcej 950 godzin skupionej nauki, aby w idealnych warunkach osiągnąć poziom zawodowy.

Codzienna nauka, każdego dnia Czas do około 950 godzin
30 minut około 5 lat i 2 miesięcy
1 godzina około 2 lat i 7 miesięcy
2 godziny około 1 roku i 4 miesięcy

Dwie uczciwe poprawki:

  1. Większość z nas nie jest słuchaczami FSI. Bez starannie wyselekcjonowanych predyspozycji, bez sześcioosobowej grupy z wyszkolonym nauczycielem. Licz się z tym, że potrzebujesz więcej, a nie mniej.
  2. Większość z nas nie potrzebuje celu FSI. Swobodna rozmowa, podróże, seriale z napisami i łatwe powieści przychodzą dużo wcześniej niż „dyskusje zawodowe w specjalistycznych dziedzinach”. Jeśli to jest Twój cel, wystarczy Ci ułamek tych godzin.

Co przyspiesza naukę (a co nie)

Skondensowany czas wygrywa z kroplówką

To zaskakuje wiele osób. Raquel Serrano i Carmen Muñoz (2007) porównały trzy kursy angielskiego na Uniwersytecie Barcelońskim, każdy z tymi samymi 110 godzinami: jeden rozłożony na siedem miesięcy (cztery godziny tygodniowo), jeden na trzy do czterech miesięcy (osiem do dziesięciu godzin tygodniowo) i jeden skondensowany w pięciu tygodniach (25 godzin tygodniowo). Uczestnicy, w większości studenci na poziomie średniozaawansowanym, nauczyli się więcej, gdy te same godziny skupiono w krótszym okresie.

Inne badania wskazują w tym samym kierunku. W Quebecu Laura Collins i współpracownicy (1999) porównali intensywne programy angielskiego dla około 700 francuskojęzycznych dzieci ze szkół podstawowych i uzyskali lepsze wyniki, gdy godziny angielskiego skupiono w połowie roku szkolnego, zamiast rozkładać je na cały rok. Serrano (2011), badając 152 osoby uczące się angielskiego, stwierdziła, że uczniowie średniozaawansowani zyskiwali więcej na kursach intensywnych, a zaawansowani nie odnosili aż takich korzyści. Patsy Lightbown i Nina Spada (2020) przeanalizowały tego rodzaju dowody i przekonują, że okresy intensywnego nauczania to jeden z lepszych sposobów na danie uczącym się więcej przydatnego czasu.

Ale rozkładanie powtórek w czasie wciąż ma znaczenie

To może brzmieć jak sprzeczność ze wszystkim, co słyszałeś o powtórkach rozłożonych w czasie. Nie do końca tak jest. Su Kyung Kim i Stuart Webb (2022) zebrali 48 eksperymentów z udziałem 3411 uczestników i stwierdzili, że rozłożona w czasie praktyka miała średni do dużego wpływ na naukę drugiego języka, a dłuższe przerwy między sesjami sprawdzały się lepiej w testach odroczonych.

Oba odkrycia pasują do siebie tak: rozkładaj w czasie powtórki konkretnych słów i form, ale skupiaj swój łączny czas nauki, kiedy tylko możesz. Miesiąc, w którym uczysz się godzinę lub dwie dziennie, zwykle zaprowadzi Cię dalej niż te same godziny rozsiane po całym roku.

Pokrewny język pomaga, gdy znasz go dobrze

Jeśli mówisz już po portugalsku, włosku albo francusku, masz realną przewagę na starcie. Ogromne badanie około 50 000 dorosłych uczących się niderlandzkiego, z 62 różnymi językami ojczystymi (Schepens, van Hout i Jaeger, 2020), wykazało, że język ojczysty odpowiadał za 9 do 22 procent różnic w biegłości mówienia, a prawie 80 procent tego efektu dało się wyjaśnić podobieństwem języków pod względem dźwięków, form wyrazów i słownictwa. To badanie dotyczy niderlandzkiego, ale zasada się przenosi.

Jest jeden warunek. Jackson i Kaplan podają, że w FSI znajomość pokrewnego języka dawała przydatną przewagę dopiero wtedy, gdy uczący się mówił w nim na poziomie zawodowym lub wyższym. Dwa lata szkolnego francuskiego niewiele skrócą Twoją naukę hiszpańskiego.

Ilość czytania

Im więcej hiszpańskiego rozumiesz, tym więcej hiszpańskiego możesz przyswoić i tym szybciej rośnie Twoje słownictwo. Metaanaliza 34 badań z udziałem 3942 uczestników (Nakanishi, 2015) wykazała średni pozytywny wpływ czytania ekstensywnego, czyli dużej ilości łatwej i przyjemnej lektury, na umiejętność czytania. Więcej o tym, jak to robić, piszemy w artykule jak nauczyć się języka przez czytanie.

Czasu nie da się obejść na skróty

Jackson i Kaplan mówią o tym bez ogródek: czasu, którego początkujący potrzebuje, by osiągnąć biegłość zawodową, „nie da się znacząco skrócić”. FSI próbowało skracać swoje programy i to się nie sprawdziło. Metody mogą sprawić, że Twoje godziny będą więcej warte, ale te godziny i tak są potrzebne.

Realistyczny plan

  1. Wybierz cel, który potrafisz opisać. „Przeprowadzić 20-minutową rozmowę o moim tygodniu” albo „przeczytać krótką powieść” to lepszy cel niż „mówić płynnie”.
  2. Licz godziny, nie miesiące. Prowadź prosty dziennik. Zamienia on „nie robię postępów” na „mam za sobą 80 godzin”, co jest uczciwe i motywujące.
  3. Znajdź codzienne minimum, którego się utrzymasz. Trzydzieści minut każdego dnia daje ponad 180 godzin rocznie.
  4. Dodaj intensywne zrywy. Tydzień urlopu, kurs wakacyjny albo miesiąc dodatkowych wieczorów posuną Cię dalej niż ten sam czas rozłożony cienko.
  5. Powtarzaj według planu. Wracaj do sprawdzonych słów po jednym dniu, po kilku dniach i po tygodniu.
  6. Dużo czytaj i słuchaj na swoim poziomie. Łatwe materiały, które lubisz, to sposób, w jaki godziny zamieniają się w słownictwo.
  7. Mów wcześnie, nawet jeśli słabo. Godziny czytania i słuchania budują rozumienie, ale mówienie wymaga osobnej praktyki.

Gdzie w tym wszystkim jest Franzie

Franzie to jeden ze sposobów, by łatwiej było wytrwać w tych godzinach. Franzie pisze historie po hiszpańsku na Twoim poziomie, na wybrane przez Ciebie tematy, dzięki czemu codzienne czytanie jest po prostu czytaniem, a nie zadaniem domowym. Możesz stuknąć dowolne słowo, aby zobaczyć tłumaczenie i pomoc z gramatyką, zapisać je do powtórki, a potem użyć nowych słów w krótkiej scence po każdym rozdziale. To sposób na regularne zbieranie godzin, a nie skrót, który pozwala je ominąć.

Scenka we Franzie po hiszpańsku: pytasz, czy możesz zapłacić kartą, a Franzie jako Eleni podaje ci bilety na prom i mówi, że kapitan nie będzie czekać.
Po każdym rozdziale Franzie odgrywa postać, a ty od razu używasz nowych słów.

FAQ

Ile czasu zajmuje nauka hiszpańskiego do poziomu płynności?

Do poziomu zawodowego Foreign Service Institute zakłada 575 do 600 godzin zajęć plus codzienną pracę własną, łącznie około 950 godzin, u bardzo zdolnych słuchaczy uczących się w pełnym wymiarze. Większość osób potrzebuje więcej czasu, a większość nie potrzebuje tego poziomu, żeby swobodnie posługiwać się hiszpańskim.

Czy da się nauczyć hiszpańskiego w 3 miesiące?

Nie do wysokiego poziomu. Słuchacze FSI uczący się w pełnym wymiarze, z co najmniej siedmioma godzinami zajęć i nauki dziennie, potrzebują 23 do 24 tygodni, żeby osiągnąć poziom zawodowy. Trzy miesiące skupionej nauki mogą dać Ci solidny start.

Czy hiszpański to najłatwiejszy język dla osób mówiących po angielsku?

Należy do łatwiejszych: FSI umieszcza go w Kategorii I. W wynikach FSI po 24 tygodniach hiszpański (2,25) wypadł jednak poniżej francuskiego (2,50) oraz poniżej szwedzkiego, norweskiego i afrikaans (3,00).

Ile godzin dziennie powinienem uczyć się hiszpańskiego?

Tyle, ile jesteś w stanie utrzymać. Badania nad formatami kursów sugerują, że te same godziny działają lepiej, gdy są skupione w krótszym okresie, więc więcej czasu dziennie pomaga, o ile rozkładasz też w czasie swoje powtórki.

Czy znajomość innego języka romańskiego pomaga?

Tak, zwłaszcza jeśli dobrze nim mówisz. Podobieństwo języków silnie przewiduje, jak szybko dorośli się uczą, a FSI stwierdziło, że przewaga pojawia się, gdy drugi język jest na poziomie zawodowym.

Źródła

  • Chiswick, B. R., & Miller, P. W. (2005). Linguistic distance: A quantitative measure of the distance between English and other languages. Journal of Multilingual and Multicultural Development, 26(1), 1 to 11. https://doi.org/10.1080/14790710508668395
  • Collins, L., Halter, R. H., Lightbown, P. M., & Spada, N. (1999). Time and the distribution of time in L2 instruction. TESOL Quarterly, 33(4), 655 to 680. https://doi.org/10.2307/3587881
  • Hulstijn, J. H. (2007). The shaky ground beneath the CEFR: Quantitative and qualitative dimensions of language proficiency. The Modern Language Journal, 91(4), 663 to 667. https://doi.org/10.1111/j.1540-4781.2007.00627_5.x
  • Isbell, D. R., Winke, P., & Gass, S. M. (2019). Using the ACTFL OPIc to assess proficiency and monitor progress in a tertiary foreign languages program. Language Testing, 36(3), 439 to 465. https://doi.org/10.1177/0265532218798139
  • Jackson, F. H., & Kaplan, M. A. (2001). Lessons learned from fifty years of theory and practice in government language teaching. In J. E. Alatis & A.-H. Tan (Eds.), Georgetown University Round Table on Languages and Linguistics 1999 (pp. 71 to 87). Georgetown University Press.
  • Kim, S. K., & Webb, S. (2022). The effects of spaced practice on second language learning: A meta-analysis. Language Learning, 72(1), 269 to 319. https://doi.org/10.1111/lang.12479
  • Lightbown, P. M., & Spada, N. (2020). Teaching and learning L2 in the classroom: It's about time. Language Teaching, 53(4), 422 to 432. https://doi.org/10.1017/S0261444819000454
  • Nakanishi, T. (2015). A meta-analysis of extensive reading research. TESOL Quarterly, 49(1), 6 to 37. https://doi.org/10.1002/tesq.157
  • Schepens, J., van Hout, R., & Jaeger, T. F. (2020). Big data suggest strong constraints of linguistic similarity on adult language learning. Cognition, 194, 104056. https://doi.org/10.1016/j.cognition.2019.104056
  • Serrano, R. (2011). The time factor in EFL classroom practice. Language Learning, 61(1), 117 to 145. https://doi.org/10.1111/j.1467-9922.2010.00591.x
  • Serrano, R., & Muñoz, C. (2007). Same hours, different time distribution: Any difference in EFL? System, 35(3), 305 to 321. https://doi.org/10.1016/j.system.2007.02.001

Jak przygotowujemy artykuły