Επανάληψη σε διαστήματα: η επιστήμη και πώς να τη χρησιμοποιείς σωστά

Η επανάληψη σε διαστήματα πιάνει: οι λέξεις σε όλο και αραιότερες επαναλήψεις κερδίζουν το στριμωγμένο διάβασμα. Τι λέει η έρευνα και πώς να την κάνεις σωστά.

Δύο πήλινες φιγούρες φτιάχνουν μαζί πρωινό σε μια ηλιόλουστη κουζίνα: η μία ανακατεύει σε ένα μπολ, η άλλη κρατά ένα τηγάνι, και πάνω στον πάγκο υπάρχουν κούπες.

Με λίγα λόγια: Επανάληψη σε διαστήματα σημαίνει να επαναλαμβάνεις όσα μαθαίνεις σε πολλές σύντομες συνεδρίες απλωμένες σε μέρες και εβδομάδες, αντί για όλα μαζί. Είναι από τα πιο τεκμηριωμένα ευρήματα της έρευνας για τη μνήμη και πιάνει και για το λεξιλόγιο μιας νέας γλώσσας. Αποδίδει καλύτερα όταν κάθε επανάληψη σε βάζει να ανακαλέσεις τη λέξη (όχι απλώς να την κοιτάξεις), όταν τα κενά μεγαλώνουν όσο τη θυμάσαι καλύτερα, και όταν οι λέξεις εμφανίζονται και σε όσα διαβάζεις. Κράτα τις επαναλήψεις σύντομες και καθημερινές, και θα θυμάσαι πολύ περισσότερα στον ίδιο χρόνο.

Τι είναι η επανάληψη σε διαστήματα

Μαθαίνεις μια νέα λέξη σήμερα, και μέχρι την επόμενη εβδομάδα έχει χαθεί. Αυτό είναι φυσιολογικό. Η μνήμη ξεθωριάζει γρήγορα στην αρχή και μετά πιο αργά, και ο τρόπος να το αντιμετωπίσεις δεν είναι να διαβάσεις πιο σκληρά μία φορά, αλλά να ξαναγυρίσεις στη λέξη τις σωστές στιγμές.

Η επανάληψη σε διαστήματα είναι ένας τρόπος να προγραμματίζεις αυτές τις στιγμές. Επαναλαμβάνεις μια λέξη λίγο αφού τη μάθεις, μετά ξανά ύστερα από μεγαλύτερο κενό, και μετά ύστερα από ακόμα μεγαλύτερο. Κάθε φορά που τη θυμάσαι, η επόμενη επανάληψη απομακρύνεται. Οι λέξεις που ξέρεις καλά επιστρέφουν σπάνια, ενώ όσες ξεχνάς συνέχεια επιστρέφουν συχνά. Οι εφαρμογές με κάρτες κάνουν αυτόν τον προγραμματισμό για σένα, αλλά μπορείς να το κάνεις και με χάρτινες κάρτες και ένα ημερολόγιο.

Στηρίζεται σε δύο ευρήματα της έρευνας για τη μνήμη:

  • Το φαινόμενο της κατανομής: η ίδια ποσότητα μελέτης συγκρατείται καλύτερα όταν είναι απλωμένη στον χρόνο παρά όταν είναι στριμωγμένη μαζί.
  • Το φαινόμενο του τεστ (λέγεται και εξάσκηση ανάκλησης): η προσπάθεια να ανακαλέσεις κάτι δυναμώνει τη μνήμη περισσότερο από το να το ξαναδιαβάσεις.

Η επανάληψη σε διαστήματα βάζει τα δύο μαζί: ανάκληση, απλωμένη στον χρόνο.

Η καμπύλη της λήθης: πώς ξεκίνησαν όλα

Ο Γερμανός ψυχολόγος Hermann Ebbinghaus ήταν ο πρώτος που μέτρησε τη λήθη. Τη δεκαετία του 1880 αποστήθιζε λίστες με 13 συλλαβές χωρίς νόημα (συνδυασμούς γραμμάτων χωρίς σημασία, ώστε να μην τον βοηθά το νόημα) και χρονομετρούσε πόσο του έπαιρνε να τις ξαναμάθει αργότερα. Ο χρόνος που κέρδιζε στην εκ νέου εκμάθηση έδειχνε πόσα είχαν μείνει ακόμα στη μνήμη. Μετά από περίπου 20 λεπτά κέρδιζε το 58 τοις εκατό του αρχικού χρόνου μάθησης. Μετά από μία μέρα, περίπου το 34 τοις εκατό, και μετά από έναν μήνα, περίπου το 21 τοις εκατό. Το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας γινόταν τις πρώτες ώρες.

Το 2015, οι Jaap Murre και Joeri Dros επανέλαβαν το πείραμα. Ένας συμμετέχων πέρασε 70 ώρες μαθαίνοντας λίστες συλλαβών και ξαναμαθαίνοντάς τες μετά από διαστήματα από 20 λεπτά έως 31 ημέρες. Η καμπύλη βγήκε πολύ παρόμοια με την αρχική, περισσότερα από 130 χρόνια αργότερα.

Ο Ebbinghaus παρατήρησε και το φαινόμενο της κατανομής. Σε ένα από τα πειράματά του, 38 επαναλήψεις απλωμένες σε τρεις μέρες τον προετοίμασαν για την εκ νέου εκμάθηση μιας λίστας εξίσου καλά με 68 επαναλήψεις σε μία μόνο μέρα. Λιγότερες επαναλήψεις, καλύτερα κατανεμημένες, έκαναν την ίδια δουλειά.

Τα στοιχεία: πόσο ισχυρά είναι;

Πολύ ισχυρά. Η κατανομή έχει δοκιμαστεί σε εκατοντάδες πειράματα για πάνω από έναν αιώνα.

  • Μια μεγάλη ανασκόπηση για την κατανομή. Ο Cepeda και οι συνεργάτες του (2006) συγκέντρωσαν 839 μετρήσεις κατανεμημένης έναντι συγκεντρωμένης εξάσκησης από 317 πειράματα σε 184 άρθρα. Η κατανομή βοήθησε τη μνήμη, και βρήκαν ένα μοτίβο που σε αφορά: όσο περισσότερο θέλεις να θυμάσαι κάτι, τόσο μεγαλύτερο είναι το ιδανικό κενό ανάμεσα στις συνεδρίες μελέτης.
  • Το κενό και το τεστ. Σε μια επόμενη μελέτη, ο Cepeda και οι συνεργάτες του (2008) δίδαξαν σε περισσότερους από 1.350 ανθρώπους ένα σύνολο από ελάχιστα γνωστά στοιχεία, τους έδωσαν μια επανάληψη μετά από κενό έως 3,5 μηνών και τους εξέτασαν έως έναν χρόνο αργότερα. Το καλύτερο κενό ήταν περίπου το 20 έως 40 τοις εκατό του χρόνου μέχρι το τεστ όταν το τεστ γινόταν μία εβδομάδα αργότερα, και περίπου το 5 έως 10 τοις εκατό όταν γινόταν έναν χρόνο αργότερα. Για το τεστ του ενός έτους, το καλύτερο από τα κενά που δοκίμασαν ήταν περίπου τρεις εβδομάδες. Τα πολύ μεγάλα κενά κόστιζαν πολύ λιγότερο από τα πολύ μικρά.
  • Λέξεις ξένης γλώσσας, μέσα σε χρόνια. Σε μια μελέτη εννέα ετών, ο Bahrick και οι συνεργάτες του (1993) έβαλαν τέσσερις συμμετέχοντες να μάθουν 300 ζεύγη λέξεων στα αγγλικά και σε ξένη γλώσσα και να τα ξαναμάθουν σε συνεδρίες ανά 14, 28 ή 56 ημέρες, και μετά τους εξέτασαν έως πέντε χρόνια αργότερα. Δεκατρείς συνεδρίες ανά 56 ημέρες έδωσαν περίπου την ίδια μακροπρόθεσμη μνήμη με 26 συνεδρίες ανά 14 ημέρες: οι μισές συνεδρίες, το ίδιο αποτέλεσμα.
  • Η εκμάθηση δεύτερης γλώσσας γενικά. Οι Kim και Webb (2022) συγκέντρωσαν 98 αποτελέσματα από 48 πειράματα με 3.411 μαθητές γλωσσών. Η εξάσκηση σε διαστήματα είχε μέτρια έως μεγάλη επίδραση στη μάθηση. Τα μικρά κενά τα πήγαν εξίσου καλά με τα μεγάλα σε τεστ αμέσως μετά τη μελέτη, αλλά τα μεγάλα κενά κέρδισαν στα μεταγενέστερα τεστ, που είναι αυτά που μετράνε αν θέλεις να κρατήσεις τη γλώσσα.

Σε μια ανασκόπηση δέκα δημοφιλών τεχνικών μελέτης, ο Dunlosky και οι συνεργάτες του (2013) έδωσαν την υψηλότερη βαθμολογία τους, «υψηλή χρησιμότητα», μόνο σε δύο: την κατανεμημένη εξάσκηση (κατανομή) και την εξάσκηση με τεστ (ανάκληση). Το ξαναδιάβασμα και η υπογράμμιση πήραν χαμηλή βαθμολογία.

Πόσο σίγουροι είμαστε; Πολύ σίγουροι ότι η κατανομή πιάνει. Έχει αντέξει σε όλες τις ηλικίες, σε κάθε είδος υλικού και μέσα σε δεκαετίες, και για το λεξιλόγιο ξένων γλωσσών. Λιγότερο σίγουρο είναι ποιο ακριβώς είναι το ιδανικό πρόγραμμα, που εξαρτάται από το πόσο καιρό θέλεις να θυμάσαι και από τον ίδιο τον μαθητή.

Ανάκληση, όχι ξαναδιάβασμα: το άλλο μισό

Η κατανομή σου λέει πότε να επαναλαμβάνεις. Το φαινόμενο του τεστ σου λέει πώς: προσπαθώντας να θυμηθείς, όχι κοιτάζοντας ξανά.

  • Οι Roediger και Karpicke (2006) έβαλαν φοιτητές να διαβάσουν σύντομα πεζά κείμενα και μετά είτε να τα ξαναδιαβάσουν είτε να γράψουν όσα θυμούνταν. Σε ένα τεστ πέντε λεπτά αργότερα, το ξαναδιάβασμα τα πήγε καλύτερα. Στα τεστ δύο μέρες και μία εβδομάδα αργότερα, οι φοιτητές που είχαν εξασκηθεί στην ανάκληση θυμούνταν πολύ περισσότερα, παρόλο που το ξαναδιάβασμα είχε κάνει τους φοιτητές να νιώθουν πιο σίγουροι.
  • Ο Rowland (2014) συγκέντρωσε 159 αποτελέσματα από 61 μελέτες που σύγκριναν το τεστ με την εκ νέου μελέτη. Το τεστ κέρδισε, με μέση επίδραση περίπου μισής τυπικής απόκλισης (g = 0.50). Τα τεστ όπου έπρεπε να ανακαλέσεις την απάντηση βοήθησαν περισσότερο από τα τεστ όπου αρκούσε να την αναγνωρίσεις ανάμεσα σε επιλογές.

Για όσους χρησιμοποιούν κάρτες, η πιο χρήσιμη είναι αυτή η μελέτη. Οι Karpicke και Roediger (2008) έβαλαν φοιτητές να μάθουν 40 ζεύγη λέξεων στα σουαχίλι και στα αγγλικά (όπως mashua, βάρκα). Μόλις ένας φοιτητής ανακαλούσε σωστά μια λέξη, αυτή είτε έμενε στην εξάσκηση είτε αφαιρούνταν. Μια εβδομάδα αργότερα, οι φοιτητές που συνέχιζαν να εξετάζονται σε κάθε λέξη ανακαλούσαν περίπου το 80 τοις εκατό από αυτές. Οι φοιτητές των οποίων οι μαθημένες λέξεις αφαιρέθηκαν από τα τεστ ανακαλούσαν μόλις το 36 και το 33 τοις εκατό, ακόμα κι όταν συνέχιζαν να τις μελετούν. Όλες οι ομάδες είχαν προβλέψει ότι θα θυμούνταν περίπου τις μισές.

Άρα μια κάρτα που «ξέρεις» δεν έχει τελειώσει. Μια σωστή απάντηση είναι η αρχή της εκμάθησης μιας λέξης, όχι το τέλος. Και για τον ίδιο λόγο, μια κάρτα που σου ζητά να παραγάγεις τη λέξη (βλέπεις πάγκος και λες the counter) αξίζει περισσότερο από μια που σου ζητά μόνο να την αναγνωρίσεις.

Σταθερά ή αυξανόμενα κενά; Εκεί όπου η έρευνα διαφωνεί

Οι περισσότερες εφαρμογές μεγαλώνουν τα κενά: μία μέρα, λίγες μέρες, μία εβδομάδα, έναν μήνα. Αυτό λέγεται διευρυνόμενη κατανομή και μοιάζει λογικό. Τα στοιχεία είναι ανάμεικτα.

  • Οι Karpicke και Bauernschmidt (2011) σύγκριναν διευρυνόμενα, ίσα και συρρικνούμενα προγράμματα τριών τεστ ανάκλησης. Η συνολική ποσότητα κατανομής μετρούσε πάρα πολύ: τα μεγάλα κενά ανάμεσα στα τεστ έδωσαν βελτίωση 200 τοις εκατό στη μακροπρόθεσμη μνήμη σε σχέση με καθόλου κενά. Κανένα σχήμα προγράμματος όμως δεν ξεπέρασε τα άλλα.
  • Ο Nakata (2015) έβαλε 128 Ιάπωνες φοιτητές να μάθουν 20 αγγλικές λέξεις και βρήκε ένα μικρό αλλά πραγματικό πλεονέκτημα για τα αυξανόμενα κενά, και πολύ μεγαλύτερη επίδραση από το απλό γεγονός ότι υπήρχε κατανομή.
  • Στη μετα-ανάλυση των Kim και Webb (2022) για μελέτες εκμάθησης γλωσσών, η ίση και η διευρυνόμενη κατανομή βγήκαν στατιστικά ίδιες.

Το πρακτικό συμπέρασμα: η ποσότητα της κατανομής μετράει περισσότερο από το ακριβές σχήμα της. Τα αυξανόμενα κενά παραμένουν λογικά, γιατί μια λέξη που ξέρεις καλά δεν χρειάζεται να επιστρέφει κάθε εβδομάδα, και αυτό σου γλιτώνει χρόνο. Αλλά μην αγχώνεσαι για τον τέλειο αλγόριθμο. Οποιοδήποτε πρόγραμμα απλώνει τις επαναλήψεις σε εβδομάδες κερδίζει ένα που δεν το κάνει.

Γιατί οι περισσότεροι επαναλαμβάνουν υπερβολικά ή τα παρατάνε

Η επανάληψη σε διαστήματα αποτυγχάνει για δύο συνηθισμένους λόγους, και οι δύο προέρχονται από το πώς νιώθουμε όταν μαθαίνουμε.

Το στριμωγμένο διάβασμα μοιάζει καλύτερο απ' ό,τι είναι. Ο Kornell (2009) έβαλε ανθρώπους να μάθουν ζεύγη λέξεων με κάρτες, είτε σε μία μεγάλη στοίβα (περισσότερη απόσταση ανάμεσα στις επαναλήψεις κάθε κάρτας) είτε σε τέσσερις μικρές στοίβες που μελετούσαν μία μία (λιγότερη απόσταση). Η μεγάλη στοίβα λειτούργησε καλύτερα για το 90 τοις εκατό των συμμετεχόντων, κι όμως μετά την πρώτη συνεδρία το 72 τοις εκατό πίστευε ότι οι μικρές στοίβες είχαν λειτουργήσει καλύτερα. Η συγκεντρωμένη εξάσκηση σού δίνει γρήγορα την αίσθηση ότι το κατέκτησες. Δεν κρατάει.

Η έξτρα εξάσκηση στην ίδια συνεδρία προσφέρει λίγα. Ο Rohrer και οι συνεργάτες του (2005) έβαλαν 218 φοιτητές να μάθουν γεωγραφικά στοιχεία ή ορισμούς λέξεων, άλλους μόνο μέχρι την πρώτη σωστή ανάκληση και άλλους με έξτρα εξάσκηση στην ίδια συνεδρία. Μια εβδομάδα αργότερα, η ομάδα με την έξτρα εξάσκηση θυμόταν πολύ περισσότερα. Μετά από αυτό, η διαφορά μίκρυνε απότομα. Το να περνάς τις ίδιες κάρτες ξανά και ξανά την ίδια μέρα βοηθά κυρίως για αύριο, όχι για τον επόμενο μήνα.

Η άλλη όψη είναι ότι οι επαναλήψεις σε διαστήματα με ανάκληση μοιάζουν πιο δύσκολες. Ξεχνάς, διστάζεις, κάνεις λάθη. Αυτή η δυσκολία είναι μέρος του λόγου που πιάνουν, αλλά είναι και ο λόγος που οι άνθρωποι τα παρατάνε. Πρόσθεσε σε αυτό έναν όλο και μεγαλύτερο σωρό από κάρτες που περιμένουν (πάρα πολλές νέες λέξεις πολύ γρήγορα, μερικές μέρες που χάθηκαν) και εύκολα καταλήγεις με 300 επαναλήψεις σε αναμονή και καμία διάθεση να ξεκινήσεις.

Κάρτες και διάβασμα: άσε τις λέξεις να επιστρέφουν μέσα σε πλαίσιο

Οι κάρτες από μόνες τους είναι χρήσιμες αλλά περιορισμένες. Μια μετα-ανάλυση των Webb, Yanagisawa και Uchihara (2020) εξέτασε 22 μελέτες δραστηριοτήτων εστιασμένων στις λέξεις (κάρτες, λίστες λέξεων, γραφή και συμπλήρωση κενών). Κατά μέσο όρο, οι μαθητές ανακαλούσαν τη σημασία του 60,1 τοις εκατό των λέξεων-στόχων αμέσως μετά τη δραστηριότητα, αλλά μόνο του 39,4 τοις εκατό σε μεταγενέστερα τεστ. Για την παραγωγή της λέξης, το μεταγενέστερο ποσοστό ήταν 25,1 τοις εκατό. Το συμπέρασμα των συγγραφέων: η μάθηση από τέτοιες δραστηριότητες «κάθε άλλο παρά εγγυημένη είναι».

Μια κάρτα επίσης διδάσκει μόνο ένα μέρος μιας λέξης. Σου δίνει counter = πάγκος, αλλά όχι πώς χρησιμοποιείται, με ποιες λέξεις συνδυάζεται ή πώς ακούγεται μέσα σε μια πρόταση: There is a letter behind the counter. Αυτό το κομμάτι έρχεται όταν συναντάς τη λέξη σε αληθινή γλώσσα.

Το διάβασμα είναι μια φυσική δεύτερη μηχανή επανάληψης. Μια μετα-ανάλυση των Uchihara, Webb και Yanagisawa (2019), που συγκέντρωσε 26 μελέτες με 1.918 μαθητές, βρήκε ότι όσο πιο συχνά συναντούσαν οι μαθητές μια λέξη διαβάζοντας ή ακούγοντας, τόσο πιο πιθανό ήταν να τη μάθουν (μια μέτρια σχέση, r = .34), και ότι οι κατανεμημένες συναντήσεις ήταν ένας από τους παράγοντες που επηρέαζαν πόσο ισχυρή ήταν αυτή η σχέση. Αν θέλεις τις λεπτομέρειες, το άρθρο μας για το πώς να μάθεις μια γλώσσα διαβάζοντας εξηγεί πόσο από ένα κείμενο χρειάζεται να καταλαβαίνεις.

Ο καλύτερος συνδυασμός: μάζευε λέξεις όσο διαβάζεις, επανάλαβέ τες με ανάκληση σε διαστήματα και συνέχισε να διαβάζεις στο επίπεδό σου, ώστε να επιστρέφουν σε νέες προτάσεις. Οι κάρτες εμποδίζουν τις λέξεις να ξεθωριάσουν, και το διάβασμα τις κάνει ζωντανές.

Πώς να χρησιμοποιήσεις την επανάληψη σε διαστήματα: ένα πρακτικό πλάνο

  1. Αποθήκευε λέξεις από όσα διαβάζεις ή ακούς, όχι από τυχαίες λίστες. Οι λέξεις που συνάντησες σε μια ιστορία έρχονται με ένα πλαίσιο που ήδη ξέρεις.
  2. Φτιάξε κάρτες που σε βάζουν να ανακαλείς. Δες τη σημασία στη γλώσσα σου και πες τη λέξη στη νέα. Βάλε το άρθρο και τους τόνους, και πρόσθεσε μια πρόταση-παράδειγμα στο πίσω μέρος.
  3. Κάνε λίγη επανάληψη κάθε μέρα. Δέκα με δεκαπέντε λεπτά είναι ένα καλό ξεκίνημα. Οι σύντομες καθημερινές συνεδρίες απλώνουν φυσικά τη δουλειά.
  4. Βάλε όριο στις νέες λέξεις. Αν οι καθημερινές επαναλήψεις σου παίρνουν πολύ χρόνο, σταμάτα να προσθέτεις κάρτες για λίγες μέρες. Ένας μικρός σωρός που τελειώνεις κερδίζει έναν μεγάλο που αποφεύγεις.
  5. Άσε τα κενά να μεγαλώνουν, από μία μέρα σε λίγες μέρες, σε εβδομάδες και μήνες. Κάθε λογική εφαρμογή το κάνει αυτό. Με χάρτινες κάρτες, χρησιμοποίησε κουτιά για «αύριο», «αυτή την εβδομάδα» και «αυτόν τον μήνα».
  6. Μην αφαιρείς μια λέξη μετά από μία σωστή απάντηση, αλλά ούτε να την επαναλαμβάνεις δέκα φορές στη σειρά. Μία φορά ανά συνεδρία αρκεί, και τα υπόλοιπα τα κάνει ο χρόνος.
  7. Συνέχισε να διαβάζεις. Κάθε φορά που μια λέξη που επανέλαβες εμφανίζεται σε μια ιστορία, μετράει ως μία ακόμα συνάντηση σε διάστημα, μέσα σε πλαίσιο.

Πού ταιριάζει η Franzie

Φτιάξαμε τη Franzie ώστε αυτός ο συνδυασμός να γίνεται χωρίς επιπλέον κόπο. Διαβάζεις ιστορίες γραμμένες στο επίπεδό σου και πατάς οποιαδήποτε λέξη για να δεις τι σημαίνει, τη γραμματική της και πώς ακούγεται, και μετά την αποθηκεύεις με ένα πάτημα.

Η καρτέλα λέξης της Franzie για την αγγλική λέξη arrive: ρήμα που σημαίνει φτάνω, που μπορείς να αποθηκεύσεις και να ακούσεις.
Πάτα μια λέξη ενώ διαβάζεις, αποθήκευσέ τη, και θα επιστρέψει για επανάληψη.

Οι αποθηκευμένες λέξεις επιστρέφουν στις επαναλήψεις του λεξιλογίου σου, όπου βλέπεις τη σημασία και πληκτρολογείς τη λέξη, με υποδείξεις αν τις χρειαστείς. Κάθε σωστή απάντηση σπρώχνει την επόμενη επανάληψη πιο μακριά, από μία μέρα έως περίπου δυόμισι μήνες, ενώ ένα λάθος φέρνει τη λέξη πίσω νωρίτερα χωρίς να την ξεκινά από το μηδέν. Οι λέξεις που αποθήκευσες επιστρέφουν και στις επόμενες ιστορίες σου όπου ταιριάζουν, οπότε τις συναντάς ξανά μέσα σε πλαίσιο, όχι μόνο σε μια κάρτα.

Δεν χρειάζεσαι όμως εφαρμογή για να το κάνεις καλά. Χάρτινες κάρτες, ένα τετράδιο και μια στοίβα διαβαθμισμένα αναγνώσματα ακολουθούν τις ίδιες αρχές: ανάκληση, σε διαστήματα, και άφθονο διάβασμα.

Συχνές ερωτήσεις

Πιάνει πραγματικά η επανάληψη σε διαστήματα για την εκμάθηση γλώσσας;

Ναι. Είναι ένα από τα πιο σταθερά ευρήματα της έρευνας για τη μνήμη, και μια μετα-ανάλυση 48 πειραμάτων με μαθητές γλωσσών βρήκε μέτρια έως μεγάλη επίδραση. Αποδίδει καλύτερα για το λεξιλόγιο. Για την ομιλία και την ακρόαση χρειάζεσαι επίσης εξάσκηση σε αυτές τις δεξιότητες.

Πόσο συχνά πρέπει να κάνω επανάληψη σε διαστήματα;

Επανάλαβε τις νέες λέξεις την επόμενη μέρα, μετά ύστερα από λίγες μέρες, μετά ύστερα από μία εβδομάδα ή περισσότερο, αφήνοντας το κενό να μεγαλώνει κάθε φορά που θυμάσαι. Η έρευνα δείχνει ότι το ακριβές πρόγραμμα μετράει λιγότερο από το να απλώνεις καν τις επαναλήψεις στον χρόνο.

Πόσες νέες κάρτες πρέπει να προσθέτω κάθε μέρα;

Δεν υπάρχει αριθμός βασισμένος στην έρευνα. Πρόσθετε μόνο όσες κρατούν τις καθημερινές επαναλήψεις σε έναν χρόνο που μπορείς να διατηρήσεις, συχνά 10 έως 15 λεπτά. Αν οι επαναλήψεις μαζεύονται, σταμάτα τις νέες κάρτες.

Είναι το Anki καλύτερο από άλλες εφαρμογές επανάληψης σε διαστήματα;

Οι μελέτες στηρίζουν τις αρχές (κατανομή και ανάκληση), όχι μια συγκεκριμένη εφαρμογή. Οποιοδήποτε εργαλείο σε βάζει να ανακαλείς τη λέξη και απλώνει τις επαναλήψεις σε εβδομάδες ακολουθεί την έρευνα.

Μπορεί η επανάληψη σε διαστήματα να αντικαταστήσει το διάβασμα ή την ομιλία;

Όχι. Οι κάρτες σε βοηθούν να κρατάς τις λέξεις, αλλά το πώς χρησιμοποιούνται οι λέξεις το μαθαίνεις συναντώντας τες σε αληθινή γλώσσα. Συνδύασε τις επαναλήψεις με διάβασμα στο επίπεδό σου και με το να χρησιμοποιείς τις λέξεις μόνος σου.

Πηγές

  • Bahrick, H. P., Bahrick, L. E., Bahrick, A. S., & Bahrick, P. E. (1993). Maintenance of foreign language vocabulary and the spacing effect. Psychological Science, 4(5), 316 to 321. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.1993.tb00571.x
  • Cepeda, N. J., Pashler, H., Vul, E., Wixted, J. T., & Rohrer, D. (2006). Distributed practice in verbal recall tasks: A review and quantitative synthesis. Psychological Bulletin, 132(3), 354 to 380. https://doi.org/10.1037/0033-2909.132.3.354
  • Cepeda, N. J., Vul, E., Rohrer, D., Wixted, J. T., & Pashler, H. (2008). Spacing effects in learning: A temporal ridgeline of optimal retention. Psychological Science, 19(11), 1095 to 1102. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2008.02209.x
  • Dunlosky, J., Rawson, K. A., Marsh, E. J., Nathan, M. J., & Willingham, D. T. (2013). Improving students' learning with effective learning techniques: Promising directions from cognitive and educational psychology. Psychological Science in the Public Interest, 14(1), 4 to 58. https://doi.org/10.1177/1529100612453266
  • Ebbinghaus, H. (1913). Memory: A Contribution to Experimental Psychology (H. A. Ruger & C. E. Bussenius, Trans.). Teachers College, Columbia University. (Original work published 1885.) https://psychclassics.yorku.ca/Ebbinghaus/index.htm
  • Karpicke, J. D., & Bauernschmidt, A. (2011). Spaced retrieval: Absolute spacing enhances learning regardless of relative spacing. Journal of Experimental Psychology: Learning, Memory, and Cognition, 37(5), 1250 to
    1. https://doi.org/10.1037/a0023436
  • Karpicke, J. D., & Roediger, H. L. (2008). The critical importance of retrieval for learning. Science, 319(5865), 966 to 968. https://doi.org/10.1126/science.1152408
  • Kim, S. K., & Webb, S. (2022). The effects of spaced practice on second language learning: A meta-analysis. Language Learning, 72(1), 269 to
    1. https://doi.org/10.1111/lang.12479
  • Kornell, N. (2009). Optimising learning using flashcards: Spacing is more effective than cramming. Applied Cognitive Psychology, 23(9), 1297 to
    1. https://doi.org/10.1002/acp.1537
  • Murre, J. M. J., & Dros, J. (2015). Replication and analysis of Ebbinghaus' forgetting curve. PLOS ONE, 10(7), e0120644. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0120644
  • Nakata, T. (2015). Effects of expanding and equal spacing on second language vocabulary learning: Does gradually increasing spacing increase vocabulary learning? Studies in Second Language Acquisition, 37(4), 677 to 711. https://doi.org/10.1017/S0272263114000825
  • Roediger, H. L., & Karpicke, J. D. (2006). Test-enhanced learning: Taking memory tests improves long-term retention. Psychological Science, 17(3), 249 to 255. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2006.01693.x
  • Rohrer, D., Taylor, K., Pashler, H., Wixted, J. T., & Cepeda, N. J. (2005). The effect of overlearning on long-term retention. Applied Cognitive Psychology, 19(3), 361 to 374. https://doi.org/10.1002/acp.1083
  • Rowland, C. A. (2014). The effect of testing versus restudy on retention: A meta-analytic review of the testing effect. Psychological Bulletin, 140(6), 1432 to 1463. https://doi.org/10.1037/a0037559
  • Uchihara, T., Webb, S., & Yanagisawa, A. (2019). The effects of repetition on incidental vocabulary learning: A meta-analysis of correlational studies. Language Learning, 69(3), 559 to 599. https://doi.org/10.1111/lang.12343
  • Webb, S., Yanagisawa, A., & Uchihara, T. (2020). How effective are intentional vocabulary-learning activities? A meta-analysis. The Modern Language Journal, 104(4), 715 to 738. https://doi.org/10.1111/modl.12671

Πώς κάνουμε την έρευνά μας